Sztuka cmentarna


Leksykon symboli nagrobnych i cmentarnych

Uroboros (Ouroboros)

Wizerunek węża (lub smoka) zjadającego własny ogon (czego dosłownym tłumaczeniem jest jego nazwa) wyraża cykliczność miary czasu i życia (odradzanie się), a zarazem nieskończoność i wieczność (koło), co w alchemii postrzegano jako przejawy ciągłego odnawiania się kosmosu.

Jakkolwiek symbol ten idealnie pasuje do scenerii cmentarnej, to na nagrobkach pojawił się dopiero pod koniec XVIII w. wraz z kolejnym okryciem sztuki antycznej. Zyskał jednak niemałą popularność, a sięgali po niego jeszcze twórcy przełomu XIX/XX w. (symbolizm).

© Sowa
10.09.2012

Zobacz też: wąż

PRZYKŁADY

  • Nagrobek Christiana von Hacke w Oberderdingen-Sickingen (Oberderdingen), 1802 r. (http://bildindex.de)
  • Nagrobek rodziny Laurysiewicz na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, początek XX w.(?)


Do góry