Sztuka cmentarna


Leksykon symboli nagrobnych i cmentarnych

Mirt

Należał do roślin szczególnie popularnych wśród Żydów, Greków i Rzymian.

Wiecznie zielone, jakby zawsze świeże, listki i piękny zapach jego kwiatów, uczyniły zeń symbol szczęścia, radości, młodości, miłości, zgody, ale także nieśmiertelności, przez co był on m.in. atrybutem bóstw płodności (zwłaszcza Afrodyty), emblematem szczęścia małżeńskiego i pokoju, a zarazem drzewem poświęconym zmarłym i ich pamięci.

Niemniej często postrzegano mirt jako znak zwycięstwa, co zapewne wynikało z jego wiecznie zielonych, jakby nie ulegających porom roku, liści. W starożytnym Rzymie wieńcami mirtowymi wieńczono zatem głowy triumfujących wodzów, choć w roli tej znacznie ustępował warzynowi.

W sztuce cmentarnej mirt pojawił się często już w czasach antycznych, choć prawdę napisawszy czasami trudno odróżnić go od wawrzynu (lauru). Występował bądź jako wyposażenie grobów (wieńce), bądź motyw zdobniczy na rzymskich ołtarzach pogrzebowych. W tym ostatnim wypadku czasami ukazywano krzew mirtu, na którym siedzą ptaki i skubią listki, co upodabniało go do Drzewa Życia (zob. drzewo).

Artyści następnych epok, począwszy od czasów renesansu, również chętnie odwoływali się do symboliki mirtu komponując zeń jednak głównie wieńce i girlandy. Najczęściej też przywoływano go jako znak zwycięstwa, dzielności i prawości zmarłego.

© Sowa
10.09.2012

Zobacz też: wawrzyn (laur)

PRZYKŁADY

  • Wieniec pogrzebowy z terenu Włoch w British Museum w Londynie (reg. nr 1841,0301.13), IV w. p.n.e.


Do góry