Sztuka cmentarna


Leksykon symboli nagrobnych i cmentarnych

D.O.M.

Jest to skrót od łacińskiego zwrotu Deo Optimo Maximo lub Deo Omnipotenti Maximo, czyli (dosłownie) Bogu Najlepszemu Najwspanialszemu lub Bogu Wszechmogącemu Najwspanialszemu czy też (mniej dosłownie) [W imię] Boga Najlepszego/Wszechmogącego Najwspanialszego1.

Pierwotnie, tę nieco konwencjonalną formułę umieszczano na budowlach sakralnych, wskazując, iż wzniesiono je ku chwale "Boga Najlepszego/Wszechmogącego i Najwspanialszego".

Z czasem zaczęła pojawiać się również w inskrypcjach nagrobnych, wyrażając uległość wobec wyroków boskich oraz oddanie się w opiekę Boga Najlepszego/Wszechmogacego Największego. W kontekście "cmentarnym" skrót D.O.M. bywał również rozwijany jako: Domus omnim mortalium (łac. Dom wszytkich śmiertelników2, toteż na niektórych nagrobkach (zwłaszcza XIX-wiecznych) nieraz można przeczytać, iż jest to "DOM rodziny Kowalskich".

© Sowa
10.09.2012

Zobacz też: chrystogram chi-rho :: chrystogram I.H.S. :: R.I.P.

Przypisy

  1. Trudność łaciny (pomijając kilka deklinacji i koniugacji, supinum itp. "specyficzne" cechy gramatyki) polega m.in. na wieloznaczności wyrazów. Słowo maximus to zarówno największy, jak i najwspanialszy, najwyższy, najdalszy, najdłuższy...
  2. J. Miksztyn, Tajemnice obyczajów i tradycji polskich, Poznań 2006.


Do góry